Sunday, June 16, 2013

මවකගේ උණුසුම නොලබා ....

මවකගේ උණුසුම නොලබා සැපට නිදන පුතේ..
ඔබටත් මට මෙන් තනිකම දැනෙනවාද පුතේ..
ඔබෙන් සිගිති පුතේ මගෙ පාලුව මැකේ..

හිතේ තියන පාලු ගතිය ගතිය මගහරින්න පුතේ..
සුරකුමරුන් සමගින් ඔබ හිනහෙනවද පුතේ..
අපි දෙන්නා අදුරු ලොවක තනි කර දා පුතේ..
නුඹෙ අම්මා දිවියලෝකෙ ගියා චූටි පුතේ..
මා හට දී ඔයා.. ඈ සුර ලොව ගියා..
සුර විමනක වැදී.. මගේ රන්කද නිදී..

තවමත් කිරි සුවද දැනේ ඔබේ සිගිති කටේ...
ඔබ නැතිනම් මම දැනටත් මැරී ඇතැයි සිතේ..
පුතුගෙ උපත මවගෙ විපත එක දිනයෙදම වුනේ..
කොහොමද මම සිහි කරන්නේ පුතුගේ උපන් දිනේ..

මා හට දී ඔයා... ඈ සුර ලොව ගියා..

ලොකු වුනාම අම්මා ගැන අහන්නෙපා පුතේ..
එතකොට ම‍ගෙ දෙනෙත් වලට කදුලු පිරෙයි පුතේ

සුර විමනක වැදී.. මගෙ රන්කද නිදී...

Saturday, June 15, 2013

නුපුරුදු ඔබ දුටු පලමු දිනේ

නුපුරුදු ඔබ දුටු පලමු දිනේ
සුපුරුදු ලෙස පෙනුනා
කෙදිනක කෝවිල පුරුදු ඇති මට
සුසුම් සුවද දැනුනා.........
දැනුනා.........මට සුසුම් සුවද දැනුනා
........................

පෙර කිසි දා ඔබ හමුවී නැති බව
ඉදුරා කියත හැකි
හමුවී ඇත්නම් ඒ පෙර සසරේ
යුගයක වෙන්න ඇති
.....................
යුගයක් වෙන්න ඇති

භවයෙන් භවයට පැතුම් පතාගන
ඔබ මා ආවාදෝ
ඉසුරුමුනියෙහි පෙම් දැහැන රකින්නට
අප මෙහි හමුවීදො
................
අප මෙහි හමුවීදො

Friday, June 14, 2013

දෛවයෝගයකින්

දෛවයෝගයකින් නොවේදෝ
හමුවුණේ අප හමු වුණේ
දෛවයේ සරදම් ලබන්නට
කිම මෙසේ අප හමුවුනේ...

ඇදුරුතුමියයි ප්‍රේමයේ ඔබ
ඇදුරුතුමියයි යෞවනේ
ශෝකයේ රුදු වේදනාවේ
කඳුළු සයුරේ උල්පතයි...

නඳුන් උයනයි ස්නේහයේ ඔබ
සඳුන් සිළිලයි ජීවිතේ
සොම්නසේ ආනන්දයේ
හසරැල් තරංගේ උල්පතයි...

මතක නැද්ද ආදරෙන් උන්නා

මතක නැද්ද ආදරෙන් උන්නා ලංවෙලා
දවස තිස්සේ රෑ පුරා කථා කල ඔයා
ඈත කොහෙද හැංගිලා මගෙන් දුර ගියා
එන්නේ නැද්ද ආයෙමත් රත්තරන් ඔයා

අඳුරු අහසේ හිටි ගමන් එළිය සැඟවෙලා
සීත රැයක පාළුවේ උනුසුමක් වුනා //
මගේ ජීවිතේම දැන් හීනයක් වෙලා
යන්න කොහෙ ගියාදෝ රත්තරන් ඔයා

මතක නැද්ද ............

හඬන හිත මගේ දැන්නම් නැවතුමක් නැති
පාළු හිතට ආයේ සැනසුමක් නොයේ //
හිතේ මාලිගා කඩාලා ඔයා ගිය හැටී
එන්නෙ නැද්ද ආයේ කොහොමටත් යලී

සාගරේ තරම් ආදරේ අරන්

සාගරේ තරම් ආදරේ අරන්
සරා සිහිනයේ නැවතිලා
පිරූ මතකයෙන් සිනා මල් හොයන්
පැතු සේ මා සිතුම් පුදලා
නුරා මල් හැඟුම් ඇහැරලා
සදා ජීවිතේ නුඹ වෙලා

ආදර කවියේ දුරක ගිහිල්ලා
ජීවිත හීනෙට පාටක් දුන්නා
හීසර හිත යට කොනකින් තියලා
සුළඟට ඒ පෙම් කතාව කිව්වා
තනිකම රෑ තුරුලේ උන් දා
හොරෙන්ම ඇවිදින් හිටියද මන්දා

පාවෙන සුසුමේ උණුහුම හංගා
හීතල දෙතොලින් දෙකොපුල ඉම්ඹා
සාගර රළ හා තනුවක රංදා
ආදර ගීයම කවියක් ලිව්වා
ඇසි පිය ගෑ ඒ සිහිනේ දුටු දා
සෙනෙහෙට ගැඹුරක් කොහෙන්ද මංදා

හෙමින් සැරේ ඇවිත් ඔයා

හෙමින් සැරේ ඇවිත් ඔයා මගේ කනට කොදුරලා ගියා
ඔයා මගෙයි වෙන කාගෙවත් නොව්යි කියා
සිතින් අනේ පතන්නෙ මා ඔයත් මගේම වෙන්න කියා
ඔයා රකින්න මාගෙ ජීවිතේ පුරා

කව්රුන් බලා හිටියත් ඔබෙ ලඟට ඇවිත්
දෙතොල් ඔබේ සිප ගන්න හිතෙනවා
කව්රුන් හිනා උනත් හනේ රත්තරන්
ඔයා දිහා බලා ඉන්න හිතෙනවා
හිතේ හැඟුම් ගොඩක් තියන් ඔයා දිහා බලාන ඉන්න
ජීවිතේ කෙටී සිතෙනවා

හෙමින් සැරේ ඇවිත් ඔයා මගේ කනට කොදුරලා ගියා
ඔයා මගෙයි වෙන කාගෙවත් නොව්යි කියා

මෙ අහස තරම් දුර සිත් අහසේ
තනි වුවොත් දැනෙයි මගේ ආදරේ
මෙ සයුර තරම් රුදු හද ගැබුරේ
ලියුවොතින් දැනෙයි මගෙ ආදරේ
හදේ සිතුම් වැලක් කඩා ගීතෙකින් ලියා ගොතා
ඔයා ලඟින් තියන්නම් ආදරෙන් , රත්තරන්

හෙමින් සැරේ ඇවිත් ඔයා මගේ කනට කොදුරලා ගියා
ඔයා මගෙයි වෙන කාගෙවත් නොව්යි කියා
සිතින් අනේ පතන්නෙ මා ඔයත් මගේම වෙන්න කියා
ඔයා රකින්න මාගෙ ජීවිතේ පුරා...

හිත දුර හන්දා...

හිත දුර හන්දා...
නෙතු ලග හංගා සිහින ගනින හින්දා....
තනිකම හංගා ඇතක රන්දා
මතක හිත ඇහිංදා...
අරැත කියන සෙනෙහේ නුඔම වේද මංදා...

ඇත අතිතෙක අමතක සෙනෙහේ
හිතවත් කරනා....
සිහින පොතේ පිටු දහසක් අතරේ
නුඔ මයි හිදිනා.....
නොමැකෙන සේ හදවතේ ඉන්න නුඔ
අලුතෙන් පතනා..
හිතදුර හන්දා.....//

අහස වගෙයි නුඔ සිතුව අතිතෙ
මතකෙට නැගෙනා...
හැඩවෙන හිත ලග තනියට ඉන්නේ
නුඔ මද කියනා...
ඉස්සර දවසක තහනම් හිනේ
ආයෙත් දකිනා...
හිත දුර හන්දා..../

සෙනෙහස විදිනට

සෙනෙහස විදිනට
පින් කර ඇතිමුත්
පිවිතුරු ඔබේ හදින්...
ඔබේ දෙපාළඟ
දුහුවිල්ලක්වත්
වන්නට නොමැත වරම්......

එකතැන රැදුනද මනසින් හැඟුමින්
ඔබ මා එකම සිතින්...
කුමටද නිදිනැති යහනක නැතිනම්
ඔබගේ සුසුම් පවන්...

යළි යළි බැදුනද නොසැලෙන විලසින්
ඔබ මා සිතට සිතින්
කුමටද නැතිකළ සෙවනට මොහොතක්
ඔබ ළඟ රැදෙන වරම්...

හැඩෙන්නට කදුලුත් නෑ

හැඩෙන්නට කදුලුත් නෑ
රිදෙන්නට හිතකුත් නෑ
මගේ ජීවිතේ
මගේ ජීවිතේ
නින්ද මට අද උරැම නැ
තවත් හිත රවට්ටන්න බෑ
ඔබ මගේ ළග නැ
ඔබව මට හිමි නෑ
හැඩෙන්නට කදුලත් නෑ

සිතාගන්නටවත් බෑ
ඇයිද මෙතරම්
ඔබට ආ...දරේ ඇයි කියලා
නොදැක ඉන්නට සිතුවත්
හිත අකීකරැ වෙනවා
හිමි වුනා... නම්
ඔබව මට සදවතියේ
මගේ පණ මෙන් රකිනවා....
මම සත්තයි....

හදාගන්නට නම් බෑ
හඩන සිත මගේ
ඔයා ගැන විමසනවා...
නොලැබෙනා බව දැනුනත්
තවත් මම පෙම් කෙරැවා...
ඉන්න් සතුටින්....
මගේ සදරාජිනියේ...
හිමි නැතත් මට
ඔයා මගෙමයි..... සැමදා....
හැඩෙන්නට කදුලත් නෑ .....

කඳුළ නිවන්නම් .........

කඳුළ නිවන්නම් නෙත නොතෙමනවා නම්
තනියට ඉන්නම් තනි නොකරනවා නම්
මතකයෙ ඉන්නම් අමතක නොම වේ නම්
සෙනෙහෙ පුදන්නම් හිත නොරිදනවා නම්

මල් පූදින්නෙ දෑඟිලි අතරේ
තැලී පෙලී මියදෙන්න නොවේ
සෙනෙහෙ පුදන්නේ සෙනෙහෙ ලබන්නයි
හිත රිදවා හඬවන්න නොවෙයි

කඳුළ නිවන්නම් .........

සඳ පායන්නේ හිරු නැති ලෝකේ
ගණඳුර දුරුකරවා ලන්නයි
සෙනෙහෙ පුදන්නේ අඳුරේ තනිවූ
හිතකට එළියක් ලැබ දෙන්නයි

කඳුළ නිවන්නම් .........

මේ අයුරින් අපි

මේ අයුරින් අපි
සංසාරේ ආදරයෙන්
හමුවෙන්න ඇති...
මේ අයුරින් අපි
දවසක් දා අතරමගදි
වෙන්වෙන්න ඇති...

සාලිය මාලා පෙම්බැඳි දා මම
සිටුකුමරෙකු වී ඉන්න ඇතී...
ඒ සිටුකුලයේ කුමරිය වී ඔබ
මේ ලෙස මට රිදවන්න ඇතී...

අපරාජිත යැයි ඔබ පිදු ප්‍රේමය
පුදසුන මත පරවෙන්න ඇතී...
සාගර ජලයත් මදි හැඬුවා මම
ඔබ හින්දා ඔබ දන්නේ නැතී...

ආත්ම ගණනේ ඔබ පය පාමුල
මගේ කඳුලින් සේදෙන්න ඇතී...
එදත් මගේ දුක් ආයාචනයට
අද මෙන් ඔබ හිනැහෙන්න ඇතී..

හදවත ඉල්ලා

හදවත ඉල්ලා නොලැබුන විටදී
දහසක් සිතුවිලි මා හද තුල කැළඹී
මිතුරියේ ඔබ කෙලෙසක හෝ අමතක කරමී
නොපිරූ පෙරුමන් පුරලා කුමටද ලතැවී

ඔය නෙතු අග රැඳී තිබූ
නිල්මිණි චායා
දැක මා හදවත සසැලී
සෙනෙහස කීවා

යලි අප උපදින භවයේ
යලි හමුවේවා
ඔය නෙතු අග සිහිල දැනී
මට ලං වේවා

සිත රිදෙනා තරම් ලදේ

සිත රිදෙනා තරම් ලදේ ඔබ දන්නවනම්
මේ දෙනෙතින් වැටෙන කදුළු ගැන දන්නවනම්
මම දන්නෑ ආදරයක් රිදෙනවා මෙතරම්
ඔබට හැකිද හැර යන්නට මාව දැන් ඉතින්

බිංදු බිංදු එකතු කරපු ආදරේ තරම්
ඩිංග ඩිංග කල් යනකොට දැනුනද කොතරම්
මගේ රත්තරන් මගේ රත්තරන්
හිතට හිතුනේ නැතුවද මම ඉන්න බව ඉතින්

ගින්න ගින්න හද ඇවිලී දවයි සිත් පැතුම්
යන්න යන්න ඔබ ඈතට සිදෙයි මල් හැගුම්
මගේ රත්තරන් මගේ රත්තරන්
ඇයිද හිතුනේ නැත්තේ මගේ ආදරේ තරම්

අතීතය සිහිනයක් පමණයි...

අතීතය සිහිනයක් පමණයි
සැබෑ සුවඳක් නෑ
එදා සෙනෙහෙන් නොබැඳුනා නම්
මෙදා වියෝවක් නෑ

තැනූ මන්දිර බිඳී වැටුනත්
නෙතේ කඳුළක් නෑ
සිනාවෙන්නට වරම් නොලදත්
හිතේ කිළුටක් නෑ

සොබා දහමට නොවන අවනත
ලොවේ කිසිවක් නෑ
ලොවේ පැරදුම මිසක කිසිදා
ලැබූ දිනුමක් නෑ

ඔබ මගේ වෙලා..

ඔබ මගේ වෙලා..
මගෙ ළඟට වෙලා..
නිවාඩු පාඩුවේ කියන්න..
ආදරේ කියා..
සඳ මඬල වෙලා..
තරු ළඟට වෙලා..
කියාදෙන්න ආදරේ කියා..

මල් පිහාටුවක් නෙළලා..
නිල් වරල සරසලා..
හිත පුරාම ආදරේ අරන්..
කියාදෙන්න ජීවිතේ තරම්..

තුනු විලම මලින් සනසා..
මල් විලම කලඹලා..
ඔබ එනවද ජීවිතේ අරන්..
කියාදෙන්න ආදරේ තරම්..

හිත හදාගන්න පුලුවන්නම්

හිත හදාගන්න පුලුවන්නම් හදාගන්න තිබුනා
ඔබ මවා දුන්නු ලෝකයේ මම නිහඩ වෙලා උන්නා
දුර ඈත ඉදන් හීන ගෙනත් මගේ ලෝකය පුරවා
බොරු ආදරයක් පෙන්නා ඔබ මා අසරණ කෙරුවා

මගෙන් අරගෙන ආදරේ අහුරක්
දුන්නේ මා හට ආදරේ බිදුවක්
ඒක නිසයි කදුළුම විතරක්
ආදරය නිහඩම සෙවණක්..

දුරින් ඉදගෙන ආදරේ කෙරුවත්
ඔයා දන්නේ නෑ තිබුන සෙනෙහසක්
ඒක නිසයි මෙතරම්ම දුකක්
ආදරය නිහඩම ගොදුරක්..

දුන්නු වේදනා

දුන්නු වේදනා, මේ
නෙතින් උතුරලා..
මතක රැස්වෙලා, හිත
අයාලේ ගියා..
හිතෙන්නේම නෑ, ඔබ
මගේ නොවේ කියා..
ජීවිතේම දැන් මාගේ
හීනයක් වෙලා..
කෙටි කාලයකින් හමුවී,
මගේ ජීවිතයට පැමිණි,
ලස්සනම සිහිනෙකි ඔයා..

මේ සීත වස්සානේ,
පාළුව ගලන්නේ..
තනිකමයි හදවත, සරන්නේ..
මේ අන්ධ හිත් මානේ,
මතකය තැවෙන්නේ,
සෝ සංකා හිරිහැර කරන්නේ..
කෙටි කාලයකින් හමුවී,
මගේ ජීවිතයට පැමිණි,
ලස්සනම සිහිනෙකි ඔයා..

සඳ නේන රැ යාමේ,
සසලව හිඳින්නේ
කළුවරයි දසතින්, හමන්නේ..
වැටෙන හුස්මක් ගානේ,
ඔබවමයි සිහිවන්නේ,
ඔබ කොහේදෝ, හිඳින්නේ..
කෙටි කාලයකින් හමුවී,
මගේ ජීවිතයට පැමිණි,
ලස්සනම සිහිනෙකි ඔයා..